Открыть главное меню
Лаша. Отто Ирелман ĕçĕ. 1898.

Лаша (лат. Equus ferus caballus) — ирĕкре çÿренĕ лашана (лат. Equus ferus) алла илентернĕ курăк çиекен килти выльăх. Мăшăрсăр чĕрнеллисен сĕтпе ӳсекенсен ушкăнĕ, пĕр чĕрнеллĕ, икĕ чĕчĕллĕ, çӳлти шăлĕсем те пур, çын алла вĕрентнĕ те халĕ те усă курать. Ĕлĕк ăна кӳлсе урапапа, çунапа çӳреме, пахча сухалама, утланса ĕне кĕтӳне кĕтме тытса усранă. Çиме ĕне мĕн çининех çиеть.

Çурине тиха, амине кĕсре, аçине ăйăр теççĕ.

Моторсен вăйне лашан вăйĕпе виçеççĕ.

Пулса кайниТӳрлет

 
Лаша кĕлетки.

Хальхи лаша Пржевальский лашинчен мар, ĕлĕххи тискер лашаран — тарпанран пулса кайнă.

Çӳллĕшпе йывăрăшТӳрлет

Усă курниТӳрлет

 
Лашапа пони
 
Лаша
 
Авалхи Икĕпатри лаш анатоми атласĕ

Лашасем вăрçăраТӳрлет

 
Туçи полици офицерĕ. Польша.

ЭволюциТӳрлет

 
Лаша казахстан çеçенхирĕнче.

ВуламаллиТӳрлет

1. Ливанова Т., Лошади. — М.: ООО «Издательство АСТ», 2001. — 256 с.

2. Энтони Д., Телегин Д. Я., Браун Д., Зарождение верховой езды // В мире науки, 1992. № 2.

3. Гамкрелидзе Т. В., Иванов В. В., Миграции племён — носителей индоевропейских диалектов — с первоначальной территории расселения на Ближнем Востоке в исторические места их обитания в Евразии // Вестник древней истории, 1981. № 2.

4. Клягин Н. В., Происхождение цивилизации (социально-философский аспект), ЦОП Института философии РАН. — М., 1996.

5. Mircea Eliade, Histoire des croyances et des idees religieuses. Tome I. De l’age de la pierre aux mystere d’Eleusis. P.: Payot, 1976. — М.: Критерион, 2002.

Лашасем илемлĕ литературăраТӳрлет

Çаплах пăхăрТӳрлет

КаçăсемТӳрлет